Teraz spójrzmy na adres MAC bardziej szczegółowo, jego ponownie
6 bajtów długości i jeśli pamiętasz bajt ma 8 bitów długości, więc
6 x 6 daje 48 bitów 3 bajty lub 24 bity to część OUI adresu 3
bajty lub 24 bity są specyficzne dla
karty sieciowej i stanowią unikalny identyfikator tej karty sieciowej.
Teraz w części OUI w pierwszym oktecie lub najbardziej znaczącym oktecie,
czyli pierwszym bajcie w OUI.
Najmniej znaczący bit, innymi słowy, ostatni bit pierwszego bajta lub pierwszego bajtu
jest ustawiony na 0, który wskazuje na unicast lub jest ustawiony na 1, który wskazuje na multiemisję.
Ruch jednostkowy, jeśli pamiętasz, to rozmowa między dwoma urządzeniami, w których jedno
urządzenie wysyła ruch i inne urządzenia odbierające ruch.
A więc urządzenie A rozmawia z urządzeniem B.
Multiemisja to miejsce, w którym jedno urządzenie wysyła ruch do
wielu urządzeń, które zasubskrybowały multiemisję.
Dzięki temu przełączniki Ethernet są bardzo wydajne, aby
wiedzieć, czy powinny zalać ramę ze wszystkich portów.
Kiedy ruch multiemisji jest odbierany przez przełącznik warstwy 2, ruch jest zalewany
ze wszystkich portów, podczas gdy ruch jednostkowy zwykle nie jest zalewany.
Czytając bit w ramce, przełącznik warstwy 2 wie, jak przetwarzać ruch.
Drugie najmniej znaczące bity w pierwszym oktecie, czyli innymi
słowy, wciąż patrzymy na pierwszy oktet, ale na drugi najmniej znaczący bit, jest ustawiony na 0,
co oznacza, że jest to globalnie
unikalny adres MAC lub ustawiony na 1 co oznacza, że administrator zmienił adres MAC.
Tak będzie w przypadku przykładu, który wcześniej
zrobiłem, gdy zmieniłem adres MAC na moim komputerze, 0 oznacza,
że jest to unikalny adres MAC wyznaczony przez producenta, gdzie jako 1 oznacza, że administrator
lokalnie zmienia adres MAC interfejsu.
Teraz w sieci Ethernet, gdy używana jest topologia magistrali, urządzenia
używały funkcji wykrywania wielokrotnego dostępu / wykrywania kolizji Carrier Sense lub CSMA / CD.
Działa to w następujący sposób, gdy urządzenie chce wysyłać ruch,
powinien najpierw sprawdzić, czy inne urządzenia mówią.
Urządzenie nie będzie się komunikować z siecią, jeśli usłyszy inne urządzenie
o nazwie Carrier Sense. Sens Carriera polega na wykrywaniu sieci, aby
słyszeć, czy inne urządzenie mówi.
Wielokrotny dostęp oznacza, że każde urządzenie może się komunikować w tym segmencie, o
ile żadne inne urządzenie nie komunikuje się.
Teraz jest inaczej niż w starych dniach ramowych, gdzie centralne urządzenie
sonduje terminale, aby umożliwić im komunikację.
W sieci Ethernet wykorzystywano rozproszone środowisko, w którym każde urządzenie może niezależnie komunikować
się w sieci bez zgody innych urządzeń.
Jednak urządzenie powinno zmieniać ruch tylko wtedy, gdy żadne inne urządzenie nie
mówi, a to dlatego, że chcemy uniknąć kolizji w środowisku Ethernet.
Inną analogią, gdy tradycyjne telefony są podłączone do PDX, PDX
jest odpowiedzialny za komunikację.
Nie jest to prawdą w środowisku
Ethernetu, każde urządzenie jest niezależne od innych urządzeń.
Jeśli jednak dojdzie do
kolizji, w sieci Ethernet istnieje opcja wykrywania kolizji.
Kiedy urządzenie wykryje, że nastąpiła kolizja, może wysłać
sygnał wycofania lub zacięcia, aby wskazać, że doszło do kolizji.
Po raz kolejny w tym środowisku terminatory są używane na
końcu kabla, aby zapewnić, że sygnały nie odbijają się, powodując dodatkowe kolizje.
Teraz w danym scenariuszu może się zdarzyć, że 2 urządzenia chcą się komunikować
dokładnie w tym samym czasie, ale w tym momencie żadne urządzenie nie mówi.
Powiedzmy, że w tym przykładzie A chce się komunikować z C.
więc A chce wysłać ruch do sieci z
adresem źródłowym A i docelowym adresem C.
Ale ten dokładny moment w czasie, D również chce się komunikować.
W tym przypadku D chce komunikować się z B.
Więc chce wysłać ramkę
do sieci z adresem źródłowym D i docelowym adresem B.
Teraz, zgodnie z CSMA / CD, zarówno A, jak i D najpierw sprawdzają, czy ktoś mówi.
Wykorzystują więc Sense Carrier lub CS do sprawdzania drutu.
W tej chwili żadne urządzenia nie komunikują się w sieci.
Jednak z powodu dostępu wielokrotnego każde urządzenie może uzyskać dostęp do kabla
bez zgody innego urządzenia.
Tak więc zarówno A, jak i D wysyłają ruch do sieci, ale ponieważ jest to 10base2
lub innymi słowy pasmo podstawowe, tylko 1 sygnał jest dozwolony przez przewód w dowolnym czasie.
W tym przykładzie zderzenie ma miejsce.
Teraz jeśli nadawana stacja danych lub komputer wykryje inny sygnał na przewodzie
podczas transmitowania swojej ramki, przestanie przesyłać tę ramkę, a
następnie wyśle sygnał zagłuszający, a także poczeka losowy okres
czasu zwany opóźnieniem cofania, zanim spróbuje wysłać sygnalizować ponownie.
Zapobiegnie to wielokrotnym próbom transmisji przez
komputer lub komputery PC w tym samym czasie.
Jednak prawdopodobieństwo zderzeń staje się większe wraz ze wzrostem długości kabla i zwiększeniem liczby urządzeń w sieci.
Innymi słowy, jest bardziej prawdopodobne, że kolizje będą miały miejsce przy dłuższych
kablach i większej liczbie urządzeń.
W miarę dodawania kolejnych urządzeń do
tej sieci i wydłużania długości kabla prawdopodobieństwo wystąpienia kolizji zwiększa się dramatycznie.