ที่อยู่ MAC เป็นอีกครั้งความยาว
48 บิต แต่แทนที่จะแสดงที่อยู่ MAC เป็นค่า
48 บิตในการสาธิตนี้ฉันจะแสดงที่อยู่ MAC ด้วยตัวอักษรเช่น A, B, C และ D
และฉันทำเพื่อความเรียบง่าย เหล้าสาเก.
ฮับจะทำอย่างไรกับการรับส่งข้อมูล
ดังนั้นในตัวอย่างนี้สมมติว่า A กำลังส่งทราฟฟิกไปที่ C
ดังนั้นที่อยู่แหล่งที่มาของเฟรมคือ A และที่อยู่ปลายทางของเฟรมคือ C
A ส่งเฟรมนั้นไปที่ฮับฮับจะทำอะไรกับเฟรม
ตอนนี้เพราะฮับเป็น repeater
หลายพอร์ตหรือพูดอีกอย่างว่ามันเป็น
repeater ที่มีหลายพอร์ตและไม่มีความเข้าใจในทราฟฟิกที่รับได้มันจะขยายสัญญาณและส่งทราฟฟิกหรือเฟรมออกจากพอร์ตทั้งหมด
ดังนั้นมันจึงได้รับเฟรมขยายและส่งออกจากพอร์ตอื่น ๆ
ทั้งหมดยกเว้นพอร์ตที่ได้รับ
ดังนั้นทุกอุปกรณ์ในทอพอโลยีนี้จะได้รับเฟรมที่ส่งจาก A ถึง C
ดังนั้นอีกครั้ง A กำลังส่งเฟรมไปที่
C แต่อุปกรณ์ทั้งหมดยกเว้น A ได้รับเฟรม
การ์ดเชื่อมต่อเครือข่ายหรือ NIC ของ
B และ D จะได้รับเฟรมและอ่านที่อยู่ MAC
ปลายทางพวกเขาจะเห็นในตัวอย่างนี้ว่าที่อยู่ MAC ปลายทางคือ C และดังนั้นเฟรมจึงไม่ได้ถูกกำหนดให้กับตัวเอง วางเฟรม
ดังนั้นเฟรมที่ส่งไปยัง D และ
B จะถูกดรอปโดยการ์ดอินเตอร์เฟสเครือข่ายหรือ NIC
ของพีซีเหล่านั้นโฮสต์ c จะยอมรับเฟรมเนื่องจากเฟรมนั้นถูกกำหนดไว้แล้ว
ดังนั้น Network Interface Card หรือ
NIC บนพีซี C จะอ่านที่อยู่
MAC ปลายทางและเราจะเห็นว่าที่อยู่ MAC
ปลายทางของเฟรมอยู่ที่ตนเองและจะได้รับเฟรมตัดส่วนหัวเลเยอร์ 2 และส่งแพ็กเก็ตไปที่ โปรโตคอลเลเยอร์ที่สูงขึ้นบนเครื่องในคำอื่น ๆ
ถ้านี่เป็นแพ็คเก็ต IPv4
มันจะส่งแพ็คเก็ตไปยังกระบวนการ IPv4 ที่ทำงานบนเครื่องสำหรับการประมวลผลต่อไปตอนนี้สมมติว่า A ping
C ดังนั้นมันจึงต้องการปริมาณการรับส่งคืน เฟรมที่มีที่อยู่ Mac
ต้นทางคือ C และที่อยู่ MAC
ปลายทางเป็น A
C ส่งเฟรมนั้นไปที่ฮับและฮับทำอะไรกับเฟรมได้บ้าง?
ตอนนี้อีกครั้งหนึ่งที่ฮับเป็นเพียง repeater
หลายพอร์ตและมันก็จะขยายสัญญาณ 2:37 -0> 2:40
โดยไม่เข้าใจข้อมูลในเฟรม
ดังนั้นเฟรมจะถูกส่งไปที่
D และ B
ซึ่งปล่อยเฟรมเพราะที่อยู่ MAC ปลายทางไม่ใช่ตัวเอง A
จะยอมรับเฟรมเพราะมันกำหนดไว้แล้วมันจะตัดส่วนหัวเลเยอร์ 2 และส่งข้อมูลไปยังโปรโตคอลเลเยอร์ที่สูงขึ้นสำหรับ การประมวลผลเพิ่มเติม
ดังนั้น A และ
C กำลังสื่อสารกัน แต่สิ่งสำคัญคือต้องตระหนักว่าฮับเป็นอุปกรณ์เลเยอร์ทางกายภาพที่เป็น repeater
หลายพอร์ตและจะขยายเฟรมออกจากอินเทอร์เฟซทั้งหมด
ดังนั้น B และ D จะเห็นเฟรมทั้งหมดที่ส่งระหว่าง A และ C
โทโพโลยีทางกายภาพนี้เป็นโทโพโลยีของดาว แต่ในทางตรรกะมันไม่สามารถทำงานได้
โทโพโลยีทางกายภาพของฮับเป็นดาว แต่มีเหตุผลว่าเป็นรถบัส
เป็นสิ่งสำคัญมากที่ต้องตระหนักว่ามีความแตกต่างระหว่างโครงสร้างทางกายภาพและตรรกะในเครือข่าย
วิธีที่เครือข่ายใช้งานได้จริงไม่จำเป็นว่าเครือข่ายจะทำงาน
สิ่งสำคัญคือต้องจำไว้ว่าเมื่ออุปกรณ์ส่งการรับส่งข้อมูลในสภาพแวดล้อมแบบฮับอุปกรณ์ทั้งหมดจะได้รับเฟรมนั่นคือวิธีการทำงานใน
10base2 หรือ 10base5
ฮับทำงานในลักษณะเดียวกันคือ 10base2 เพราะเมื่อ
A ส่งเฟรมไปยังเครือข่ายอุปกรณ์ทั้งหมดจะได้รับเฟรมในลักษณะเดียวกับ 10base2
เช่นเดียวกับในสภาพแวดล้อม 10base2
เมื่อมีการชนกันบนเครือข่ายซึ่งจะมีผลกับอุปกรณ์ทั้งหมดในเครือข่าย
นี่คือโดเมนการชนกันครั้งเดียว
การชนกันที่ใดก็ได้จะทำให้อุปกรณ์ถอยกลับส่งสัญญาณรบกวนและพยายามส่งสัญญาณอีกครั้ง
เมื่อคุณเพิ่มจำนวนอุปกรณ์ในสภาพแวดล้อมแบบฮับจำนวนการชนเพิ่มขึ้นและปริมาณงานเครือข่ายของคุณลดลง
นอกจากนี้ทุกคนจะได้รับการออกอากาศเนื่องจากเป็นโดเมนการออกอากาศเดียว
ทุกคนได้รับการออกอากาศที่ส่งโดย B
เป็นโดเมนบรอดคาสต์เดียวเนื่องจากอุปกรณ์ทั้งหมดจำเป็นต้องประมวลผลการออกอากาศที่ส่งมาโดยอุปกรณ์อื่นทุกเครื่องในเครือข่าย
ทราฟฟิกที่ออกอากาศจะท่วมท้นไปทั่วทั้งเครือข่ายและขัดจังหวะซีพียูของอุปกรณ์ทุกชิ้นซึ่งไม่เหมาะอย่างยิ่ง
จากมุมมองแบนด์วิดท์นี่อาจเป็น 10baseT โดยที่
10 หมายถึง 10 Mbps แต่ 10 Mbps ที่ใช้ร่วมกันระหว่างอุปกรณ์ทั้งหมด
ดังนั้นสมมติว่าเรามี 10 Mbps เหมือนที่เราทำในตัวอย่างนี้
และเป็นอุปกรณ์สี่ตัวในเครือข่ายที่มีการใช้ประโยชน์ได้สูงสุด 30% ซึ่งหมายความว่าแต่ละอุปกรณ์จะได้รับ
0 75 Mbps
throughput ไม่ใช่ 10 Mbps มันทุ่มเท 10 Mbps ที่แชร์ระหว่างอุปกรณ์ทั้งหมด
อีกครั้งเนื่องจากมีการแชร์คุณต้องแบ่งแบนด์วิดท์ตามจำนวนอุปกรณ์ในสภาพแวดล้อมอีเทอร์เน็ตที่แชร์
และเนื่องจากโดยทั่วไปคุณจะไม่ได้รับประโยชน์จากการใช้งานมากกว่า 30 ถึง 40%
เนื่องจากการชนบนเครือข่ายคุณจึงต้องคูณด้วย 30% และ
30% เป็นค่าที่อนุรักษ์นิยม
ดังนั้นแบนด์วิดท์ของคุณคือ 10 หารด้วย 4 * 30% ซึ่งเท่ากับ 0 75
Mbps ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่ดีมาก