Istnieją 2 główne sposoby dodawania tras do tabel routingu lub routerów.
Pierwszy sposób korzystania z
tras statycznych, gdy administrator ręcznie dodaje trasę do
tabeli routingu, a drugą drogą jest użycie dynamicznych protokołów routingu.
Tak więc w przypadku tras statycznych administrator jako administrator dodaje trasy do tabeli routingu.
Zaletą tej metody jest to, że sieć nie jest obciążona,
ponieważ nie są to żadne aktualizacje lub stałe aktualizacje
routingu przesyłane między routerami.
Protokół RIP lub Routing Information Protocol, który jest starszym protokołem routingu,
wysyła całą tablicę routingu co 30 sekund.
Tak więc podczas korzystania z tras statycznych zamiast RIP, które koszty ogólne są usuwane.
Bardziej nowoczesne protokoły rutingu, takie jak EIGRP
i OSPF, usuwają te stałe aktualizacje, które miały miejsce w RIP co 30
sekund, ale nadal wysyłają hello i
keepalives do sieci, która zużywa przepustowość.
Usunięcie tras statycznych, ale główną
wadą tras statycznych jest to, że administrator musi aktualizować tabelę
routingu, co może
wymagać dużo pracy, jeśli masz dużą sieć.
Trasy statyczne nie są automatycznie uwzględniane w zmianach w
sieci, ponieważ administrator musiałby ręcznie aktualizować tabelę routingu
na routerze lub wielu routerach, jeśli łącze uległo awarii, więc obciążenie
nie jest w sieci, na które
nałożono obciążenie, ponieważ administrator, aby wszystko było aktualizowane.
Trasy statyczne nie są skalowane, gdy sieci stają się duże.
Ilość pracy związanej z ręcznym aktualizowaniem tabel routingu jest po prostu zbyt duża, zwłaszcza
gdy jest wiele zmian w topologii.
Trasy statyczne nie aktualizują tabel routingu w przypadku
większości zmian topologii.
Obecnie można monitorować adresy IP i na przykład usunąć trasę z
tablicy routingu, jeśli adres IP nie
jest już dostępny.
Tak więc możliwe jest zaimplementowanie niektórych opcji dynamicznych z
trasami statycznymi, ale obciążenie jest nadal duże, a trasy statyczne są kłopotliwe w dużych sieciach.
Obecnie trasa statyczna jest nadal używana w wielu
sieciach. Najczęstszym przykładem jest domyślna trasa
statyczna w domu. DSL lub router kablowy lub światłowodowy zwykle
mają domyślną trasę do usługodawcy.
W związku z tym router domowy nie wie o trasach
w Internecie, po prostu przekazuje ruch do usługodawcy
internetowego domyślną trasą w tabeli routingu routera, w zasadzie informuje router, gdy nie
ma określonej sieci dla ruchu, który
odbierasz w swoim systemie. tabela routingu po prostu wysyła pakiety
do routera, który jest skonfigurowany jako brama domyślna lub brama ostatniej instancji.
Więc kiedy konfigurujesz domyślną trasę na
routerze, kierujesz ją do innego routera,
co oznacza, że router po prostu wyśle ten ruch do tej
bramy domyślnej, gdy nie ma bardziej określonej trasy w tabeli routingu.