Tak więc mój router domowy jest podłączony do Internetu i może
przekierować ruch do Internetu,
mimo że nie zna wszystkich tras w
Internecie Internetowe tabele routingu cały czas
się rozwijają, więc istnieje ponad 500 000 tras w Internecie i
mały router nie byłby w stanie obsłużyć takiej liczby tras w swojej tablicy routingu.
Teraz możliwe jest telnet do korzystania z routerów BGP w Internecie.
W tym przykładzie zamierzam telnetować do serwera routingu. ip. att. net Powiedziano
mi, że mogę się zalogować z tą
nazwą użytkownika, która daje mi dostęp
tylko do odczytu do routera i mam zamiar wpisać podsumowanie trasy.
Jak widać tutaj jest 8. 5 milionów nieparzystych
tras w tablicy routingu z 567,000
miejscami docelowymi pokazuje podsumowanie bgp pokaże tabelę routingu BGP.
BGP jest protokołem routingu używanym w Internecie.
Łączna ścieżka wynosi 8. 5M aktywnej ścieżki to 567,000, jak możesz
sobie wyobrazić, że mały router nie
będzie w stanie obsłużyć takiej liczby tras w swojej tablicy routingu.
Tutaj możesz zobaczyć przykłady tras w tabeli routingu
BGP na tym routerze i jak długo ta trasa znajdowała się w tabeli routingu.
Małe routery nie będą obsługiwać tej liczby tras,
więc zazwyczaj używasz domyślnej trasy, kierującej router do bramy ostatniej instancji.
Tak więc trasa domyślna to szczególny rodzaj trasy statycznej,
która wskazuje urządzenie lub router do bramy ostatniej instancji.
Jest to podobne do koncepcji domyślnego sposobu bramy na komputerze PC lub urządzeniu takim jak iPhone
lub iPad, gdy router
nie wie, gdzie wysłać ruch, po prostu
wysyła go do bramy ostatniej instancji.
Innymi słowy, wyśle go na ten adres
IP skonfigurowany z domyślną trasą statyczną.
Kolejną zaletą tras statycznych jest to, że jako administrator wyraźnie
określasz, gdzie przepływają ruch.
Więc zamiast protokołu routingu, podejmując decyzję, decydujesz i
kontrolujesz, dokąd idzie ruch lub gdzie są kierowane pakiety, ale
z drugiej strony ciężar zarządzania i utrzymywania
aktualności również spada na Twoje barki, więc musisz zarządzać tabelę routingu, aktualizuj
ją, upewnij się, że trasy nie wskazują na nieistniejące
urządzenia, w których sieci znikają, musisz zaktualizować
tabelę routingu, a to po prostu nie
jest skalowalne w dużych topologiach, a więc
dynamiczne protokoły routingu, takie jak
protokół OSPF lub EIGRP są używane do dynamicznego dodawania lub usuwania tras z tabeli routingu.
BGP, jak wspomniano,
jest protokołem routingu wykorzystywanym w Internecie w bardzo dużych implementacjach.
Główną zaletą dynamicznych protokołów routingu jest to, że istnieje
dynamiczna lub automatyczna korekta tabeli routingu w oparciu o
zmiany w topologii w sieci.
Zamiast więc ręcznie dostosowywać się do topologii, protokoły
routingu aktualizują, wstawiają lub usuwają trasy z
tabeli routingu w oparciu o zmieniające się warunki w sieci.
Po włączeniu protokołu routingu,
takiego jak protokół OSPF lub EIGRP, routery utworzą ze sobą wzajemne relacje sąsiada lub węzła
równorzędnego i wymienią między sobą trasy.
Routery automatycznie poznają sieci dostępne w topologii.