ระยะทางในการดูแลจะถูกใช้เป็นตัวแบ่งไทเบรกเพื่อกำหนดวิธีที่จะไปเมื่อโปรโตคอลการเราต์หลายตัวบอกให้เราเตอร์ไปในทิศทางที่ต่างกัน
ในฐานะที่เป็นการเปรียบเทียบระยะทางการจัดการจะใช้เป็นตัวแบ่งไทเบรกเพื่อกำหนดวิธีที่จะส่งต่อการรับส่งข้อมูลถ้า
OSPF บอกว่าไปทางซ้ายและ
EIGRP บอกว่าไปทางขวาเราเตอร์จะใช้ระยะทางในการดูแล
ในทางเทคนิคแล้วสิ่งที่เกิดขึ้นคือโปรโตคอลการจัดเส้นทางที่มีระยะทางการจัดการต่ำที่สุดน่าเชื่อถือกว่าและข้อมูลการกำหนดเส้นทางถูกแทรกลงใน RIB หรือข้อมูลการเราต์ตามตารางเส้นทาง ระยะทางของผู้ดูแลระบบมากกว่า
OSPF
EIGRP มีระยะทางในการดูแล 90 OSPF
มีระยะทางในการจัดการที่
110 ดังนั้น EIGRP ภายในจะเป็นที่ต้องการมากกว่า OSPF
ดังนั้นระยะทางในการดูแลที่ต่ำกว่าโปรโตคอลการกำหนดเส้นทางที่เชื่อถือได้มากขึ้นคือคุณไม่สามารถเชื่อใครมากกว่าตัวคุณเองดังนั้นเราเตอร์จะเชื่อเส้นทางที่มาจากเส้นทางข้างต้นที่ได้รับจากอุปกรณ์ใกล้เคียง
อินเทอร์เฟซที่เชื่อมต่อโดยตรงมีปัจจัยความน่าเชื่อถือหรือระยะทางการดูแลระบบที่ 0
เส้นทางแบบสแตติกกำหนดค่าให้กับที่อยู่ IP hop
ถัดไปมีระยะทางจัดการ 1
เมื่อเส้นทางสแตติกถูกกำหนดค่าไปยังอินเทอร์เฟซที่เชื่อมต่อโดยตรงจะถือว่ามีการเชื่อมต่อโดยตรงและดังนั้นจึงมีปัจจัยความน่าเชื่อถือหรือระยะทางการดูแลระบบที่ 0
เหตุผลที่เราต์สแตติกมีระยะทางในการดูแลต่ำเช่นเราเตอร์เชื่อว่าคุณรู้มากกว่าเราเตอร์อื่น ๆ
คุณในฐานะผู้ดูแลระบบควรรู้ว่าคุณกำลังทำอะไรและเราเตอร์เชื่อว่าคุณเชื่อมากกว่าเส้นทางที่ได้รับผ่านโปรโตคอลการกำหนดเส้นทางเช่น OSPF หรือ
EIGRP
มีระยะทางในการจัดการ 90 สำหรับเส้นทางภายในที่เป็นเส้นทางที่มีต้นกำเนิดใน
EIGRP และจะไม่ถูกแจกจ่ายหรือนำมาจากโปรโตคอลเส้นทางอื่นและจากนั้นใส่ลงใน EIGRP
OSPF มีระยะทางในการจัดการ
RIP มีระยะทางในการดูแล 120
เส้นทางและเส้นทางที่ไม่รู้จักมีระยะทางในการดูแล 255 ที่คุณสามารถดู EIGRP มีระยะทางในการจัดการต่ำกว่า
RIP และนั่นเป็นเพราะ EIGRP เป็นโปรโตคอลเส้นทาง
EIGRP จะคำนึงถึงแบนด์วิดท์และการหน่วงเวลาเมื่อพิจารณาเส้นทางที่ดีที่สุด
RIP ใช้การนับ
hop เท่านั้นดังนั้น EIGRP น่าจะดีกว่า OSPF ซึ่งดีกว่า RIP