ดังนั้นตอนนี้เรามาดูความแตกต่างระหว่างโปรโตคอลการกำหนดเส้นทางที่มีระดับและไม่มีคลาส
ประการแรกโปรโตคอลการจัดเส้นทางแบบ classful ไม่โฆษณา subnet mask
เป็นตัวอย่างพวกเขาจะโฆษณาเครือข่าย 10 0 0 0 แต่จะไม่แจ้งให้เราเตอร์อื่น
ๆ ของ subnet mask
ดังนั้นเราเตอร์อื่น ๆ ก็ไม่ทราบว่านี่เป็นหน้ากาก / 8 หรือ / 24
ตอนนี้สิ่งนี้มีความสำคัญมากในการกำหนดเส้นทางเนื่องจากตัวอย่างเช่นหากฉันมีพีซีที่กำหนดค่าด้วยที่อยู่ IP เป็น 10
1 1
1 และพีซีของคุณมีที่อยู่ IP เท่ากับ 10 1 2 1 พีซีของเราอยู่ในซับเน็ตเดียวกันหรือไม่
มันขึ้นอยู่กับว่าเพราะถ้าซับเน็ตมาส์กที่ใช้คือ / 8 พีซีของเราอยู่ในซับเน็ตเดียวกัน
แต่ถ้ามาสก์ที่ใช้คือ / 24
แสดงว่าพีซีของเราไม่ได้อยู่ในซับเน็ตเดียวกัน
สิ่งนี้ทำให้การกำหนดเส้นทางยากมากดังนั้นสิ่งที่โปรโตคอลการกำหนดเส้นทางแบบคลาสสิกทำก็คือพวกเขาคิดว่าทุกคนกำลังใช้
subnet
mask เหมือนกัน
ดังนั้นในคำอื่น ๆ หากพวกเขาได้รับการปรับปรุงการกำหนดเส้นทางกับเครือข่าย 10
0 0
0 บนอินเทอร์เฟซที่มีที่อยู่ IP ที่กำหนดค่าด้วย / 24 mask
เราเตอร์จะถือว่าเราเตอร์อื่น ๆ จะใช้กับ / 24 mask
ตอนนี้เราทุกคนรู้ว่าการตั้งสมมติฐานอาจอันตรายมาก
สิ่งนี้หมายความว่าเราเตอร์สันนิษฐานว่าเครือข่ายสอดคล้องกันในคำอื่น ๆ
ที่ใช้หน้ากากเดียวกันในเครือข่าย
เราเตอร์สันนิษฐานว่าทุกคนกำลังใช้ subnet mask ตัวเดิมอยู่เหมือนกันและ
Mask ทั้งหมดนั้นเหมือนกัน
กล่าวอีกนัยหนึ่งทุกคนใช้มาสก์ที่
/ 24 ซึ่งไม่สามารถปรับขนาดได้หรือปรับใช้ในเครือข่ายวันนี้ดังนั้นในเครือข่ายของวันนี้เราจะไม่ใช้โปรโตคอลการกำหนดเส้นทางที่มีระดับเช่น
RIP เวอร์ชัน 1
โปรโตคอลการจัดเส้นทางแบบคลาสสิกยังสรุปเส้นทางในขอบเขตที่คลาส
ดังนั้นเมื่อคุณไปจากซับเน็ตคลาส A เช่น 10 0 0 0 ถึงซับเน็ตคลาส B
เช่น 172 16 0
0 เราเตอร์จะสรุปซับเน็ตทั้งหมดไปยังขอบเขตคลาสซี่โดยอัตโนมัติ
กล่าวอีกนัยหนึ่งซับเน็ตเท่ากับ 10 1 1 0/24 จะถูกสรุปเป็น 10 0 0 0/8
ตัวอย่างของโปรโตคอลการกำหนดเส้นทางที่มีระดับ ได้แก่ RIP เวอร์ชัน 1 และ
IGRP IGRP จะไม่ถูกใช้อีกต่อไปและคุณไม่ควรใช้ RIP เวอร์ชัน 1