ดังนั้นข้อดีหรือข้อได้เปรียบของโปรโตคอลการกำหนดเส้นทางลิงก์สถานะคืออะไร
ประการแรกการบรรจบกันที่เร็วกว่าการเปลี่ยนแปลงจะถูกรายงานทันทีและการเชื่อมโยงโปรโตคอลการเราต์สถานะมักจะมาบรรจบกันเร็วกว่าการกำหนดเส้นทางเวกเตอร์ระยะทางเช่น RIP
ตอนนี้ที่กล่าวว่า EIGRP
ซึ่งเป็นโปรโตคอลการกำหนดเส้นทางเวกเตอร์ระยะทางที่เพิ่มขึ้นยังมาบรรจบกันอย่างรวดเร็ว แต่ก็มีความเรียบง่ายของการกำหนดค่าโปรโตคอลการกำหนดเส้นทางเวกเตอร์ระยะทาง มีประสิทธิภาพเนื่องจากเราเตอร์รู้ว่าโทโพโลยีแบบเต็มของเครือข่ายหรือพื้นที่จึงมีแนวโน้มที่จะอ่อนไหวต่อการกำหนดเส้นทางลูปน้อยกว่าเนื่องจากการมองเห็นที่ดีของเครือข่าย
เราเตอร์รู้จักโทโพโลยีและสามารถกำหนดเส้นทางที่ดีที่สุดไปยังทุกปลายทางได้
แพ็กเก็ตสถานะลิงก์ยังมีลำดับและยอมรับภายใน OSPF
ดังนั้นหากเราเตอร์ไม่ได้รับการอัปเดตเราเตอร์จะทำการส่งสัญญาณ RIP
อีกครั้งไม่ได้เป็นความสัมพันธ์แบบเพื่อนบ้านหรือความสัมพันธ์แบบเพื่อน
แต่ OSPF ทำ
ดังนั้นหากเราเตอร์
1 ตัวส่งการอัปเดตไปยังเพียร์และเพียร์นั้นไม่ยอมรับการรับการอัปเดตการกำหนดเส้นทางเราเตอร์จะทำการส่งการอัปเดตอีกครั้ง
การออกแบบลำดับชั้นของ
OSPF และโปรโตคอลกำหนดเส้นทางการเชื่อมโยงสถานะอื่น ๆ ปรับทรัพยากรให้เหมาะสม
จะช่วยให้ตารางเส้นทางที่เล็กลงเนื่องจากการสรุปที่อยู่และการคำนวณเส้นทางที่สั้นที่สุดครั้งแรกเพราะการซ่อนที่อยู่เป็นหลักหากเครือข่ายได้รับการออกแบบอย่างเหมาะสมเราเตอร์บางตัวจะมีตารางเส้นทางที่เล็กมากเมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ
ตัวอย่างเช่นเราเตอร์ในพื้นที่ 1
จะไม่รับรู้ถึงเส้นทางทั้งหมดในพื้นที่
2 หรือพื้นที่
3 เนื่องจากการใช้การสรุปบนเราเตอร์เส้นขอบพื้นที่และการกำหนดค่าของพื้นที่พิเศษเช่นพื้นที่ต้นขั้ว
การออกแบบลำดับชั้นยังช่วยให้โปรโตคอลสเตตกำหนดเส้นทางเชื่อมโยงสามารถปรับขนาดและทำงานในสภาพแวดล้อมที่มีขนาดใหญ่กว่าโปรโตคอลกำหนดเส้นทางระยะทาง
ตัวอย่างเช่น ISP ที่มีขนาดใหญ่ในอินเทอร์เน็ตอาจเรียกใช้ OSPF หรือ
ISIS ภายในระบบอิสระ OSPF และ IS-IS
เป็นที่ต้องการในการกำหนดเส้นทางโปรโตคอลเช่น RIP เนื่องจากสามารถปรับขนาดได้