Protokoły routingu stanu łącza mają jednak także wady lub wady. Pierwszą
wadą jest to, że mają większe zapotrzebowanie na zasoby niż protokoły
trasowania z wykorzystaniem wektora odległości.
Protokoły routingu stanu łącza
wymagają więcej pamięci, routery mają wiele tabel,
więc na przykład będą miały tabelę równorzędną
lub tabelę sąsiadów, będą miały tabelę topologii lub bazę danych stanu łącza, zwaną także bazą danych LSDB
i mają tabelę routingu.
Wymagana jest większa pamięć, aby pomieścić wiele tabel, co jest
konieczne w przypadku protokołu routingu wektora odległości.
Istnieje również większe zapotrzebowanie na procesor routera lub przełącznika podczas uruchamiania OSPF lub ISIS.
Algorytm Dijkstra może być bardzo intensywny w procesie,
zwłaszcza gdy istnieje wiele zmian w topologii.
Protokoły routingu stanu łącza również wymagają ścisłych projektów w protokole
OSPF jako przykładu, obszar 0 jest zawsze wymagany, gdy masz więcej niż 1 obszar.
Wszystkie pozostałe obszary muszą dotykać obszaru szkieletu lub obszaru 0.
Cały ruch z 1 obszaru do innego obszaru musi przejść przez obszar szkieletu.
Konfiguracja protokołu OSPF jest zatem bardziej złożona niż
protokół routingu wektora odległości, taki jak protokół RIP.
Jednak zalety protokołów routingu stanu łącza są daleko poza
wadami i jest to szczególnie istotne w dużych środowiskach.
Zatem w dużych topologiach, OSPF jest postrzegany jako o wiele lepszy wybór niż RIP.