โปรโตคอลการกำหนดเส้นทางสถานะลิงก์ยังมีข้อเสียหรือข้อเสียข้อเสียแรกคือพวกเขามีความต้องการทรัพยากรมากขึ้นกว่าโปรโตคอลการจัดเส้นทางเวคเตอร์ระยะทาง
โปรโตคอลกำหนดเส้นทางการเชื่อมโยงรัฐต้องการหน่วยความจำเพิ่มเติมที่เราเตอร์มีหลายตารางตัวอย่างเช่นพวกเขาจะมีตารางเพียร์หรือตารางเพื่อนบ้านพวกเขาจะมีตารางโทโพโลยีหรือฐานข้อมูลสถานะลิงก์ที่เรียกว่าฐานข้อมูล
LSDB และพวกเขามีตารางเส้นทาง
จำเป็นต้องใช้หน่วยความจำเพิ่มเติมเพื่อเก็บตารางหลายตารางจากนั้นจะต้องใช้โปรโตคอลการกำหนดเส้นทางเวกเตอร์ระยะทาง
นอกจากนี้ยังมีความต้องการ CPU ของเราเตอร์หรือสวิตช์มากขึ้นเมื่อใช้ OSPF หรือ ISIS
อัลกอริทึม Dijkstra
นั้นสามารถประมวลผลได้อย่างเข้มข้นโดยเฉพาะเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงโทโพโลยีจำนวนมาก
โปรโตคอลการกำหนดเส้นทางสถานะลิงก์ยังต้องการการออกแบบที่เข้มงวดใน OSPF
เป็นตัวอย่างพื้นที่ 0 นั้นจำเป็นเสมอเมื่อคุณมีมากกว่า 1 พื้นที่
พื้นที่อื่น ๆ ทั้งหมดจะต้องสัมผัสกับบริเวณกระดูกสันหลังหรือพื้นที่ 0
การรับส่งข้อมูลทั้งหมดจาก 1 พื้นที่ไปยังอีกพื้นที่หนึ่งต้องผ่านพื้นที่แกนหลัก
ดังนั้นการกำหนดค่าของ OSPF
จึงซับซ้อนกว่าโปรโตคอลการจัดเส้นทางเวกเตอร์ระยะทางเช่น RIP
อย่างไรก็ตามข้อดีของโปรโตคอลกำหนดเส้นทางการเชื่อมโยงสถานะโดยทั่วไปนั้นมีข้อเสียและนี่เป็นความจริงโดยเฉพาะในสภาพแวดล้อมขนาดใหญ่
ดังนั้นในทอพอโลยีขนาดใหญ่ OSPF จึงถูกมองว่าเป็นทางเลือกที่ดีกว่า RIP