ส่วนนี้เราจะดูรายการของ X
ฉันต้องการแสดงให้คุณเห็นถึงวิธีการใช้งานความปลอดภัยโดยใช้รายการควบคุมการเข้าถึงซึ่งเป็นหนึ่งใน Building
Block พื้นฐานที่สุดสำหรับการใช้งานความปลอดภัยในเครือข่ายของ Cisco
ทุกวันนี้มีหลายวิธีในการนำความปลอดภัยมาใช้ แต่รายการการเข้าถึงเป็นหนึ่งในพื้นฐานที่สำคัญที่สุดและมีเทคโนโลยีใหม่ ๆ
มากมายที่ใช้
ดังนั้นสิ่งสำคัญคือคุณต้องมีความเข้าใจที่ดีเกี่ยวกับวิธีการเข้าถึงรายการทำงานและวิธีการใช้งาน
ดังนั้นเราสามารถดูวัตถุประสงค์ของรายการควบคุมการเข้าถึง
ฉันต้องการแสดงให้คุณเห็นว่าพวกเขาผูกพันกับอินเตอร์เฟสได้อย่างไรทั้งขาเข้าหรือขาออก
ฉันต้องการแสดงรายการเข้าถึงที่หลากหลายของคุณรวมถึงรายการ X-ists ที่มีหมายเลขชื่อรายการ X-ists
รวมถึงยืนในรายการควบคุมการเข้าถึงเพิ่มเติมหรือ ACLC
ฉันต้องการอธิบายว่ามัสยิดป่าการ์ดทำอะไรได้บ้างและคุณจะจับคู่โฮสต์แต่ละเครือข่ายย่อยอย่างไรโฮสต์ทั้งหมดด้วยการเปลี่ยนมัสยิดสัญลักษณ์
ฉันยังต้องการอธิบาย ACLC แบบสะท้อนกลับและแบบไดนามิกตอนนี้ก่อนที่จะเข้าสู่การอภิปรายของรายการควบคุมการเข้าถึงหรือ ACLC
ลองตรวจสอบข้อมูลบางส่วนที่เข้ามา
ฉันหนึ่งหลักสูตร CND คุณจะไม่สามารถใช้ ACL โดยไม่เข้าใจหมายเลขพอร์ตโปรโตคอลและตัวเลือกอื่น ๆ
ที่มีอยู่ในโปรโตคอลสแต็ค TZP AGI และโปรโตคอลอื่น ๆ
หากคุณให้พวกเขาทำงานบนเครือข่ายของคุณดูเป็นตัวอย่างถ้าเรามีพีซีที่เชื่อมต่อกับเซิร์ฟเวอร์และพีซีเชื่อมต่อโดยใช้
HDD และทราฟฟิกนั้นถูกส่งผ่านเครือข่ายเราเตอร์หนึ่งเราจะเห็นแพ็คเก็ต
ด้วยหมายเลขพอร์ตต้นทางมากกว่า 1,023
ในตัวอย่างนี้สมมุติว่า 1024
ในกรณีนี้เพราะคุณกำลังใช้ UDP มันจะเป็นที่รู้จักดีหมายเลขพอร์ต 80 ดังนั้นที่อยู่ IP ปลายทางคือ 10
1 ต่อ 1 และหมายเลขพอร์ตปลายทางคือ 80
ขณะนี้ทิศทางการเข้าถึงรายการมีความสำคัญอย่างยิ่งในส่วนต่อประสานนี้
หนูได้รับแพ็กเก็ตขาเข้า แต่บนอินเตอร์เฟสนี้แพ็คเก็ตนั้นจะถูกส่งออกไป
เป็นสิ่งสำคัญที่คุณต้องดูสิ่งนี้จากมุมมองของเราเตอร์
แพ็คเก็ตมาถึงขาเข้าและถูกส่งออก
ดังนั้นในคำอื่น
ๆ หากคุณกำหนดค่ารายการการเข้าถึงขาออกในลักษณะที่ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีผลกระทบต่อการรับส่งข้อมูลจากพีซีไปยังเซิร์ฟเวอร์เพราะรายการบนการเข้าถึงจะตรวจสอบการจราจรขาออกจากมุมมองของพุทธ
ดังนั้นหากคุณกำหนดค่ารายการควบคุมการเข้าถึงขาเข้าในแพ็กเก็ตด้านซ้ายมือจะต้องผ่านรายการควบคุมการออกนั้นก่อนที่จะได้รับอนุญาตและอีกครั้งถ้าคุณกำหนดค่าและรายการควบคุมการเข้าถึงขาออกบนทราฟฟิกอินเตอร์เฟส ST
จะได้รับอนุญาตจากรายการเข้าถึง
มิฉะนั้นการรับส่งข้อมูลจะลดลง
เมื่อบริการตั้งแต่การรับส่งข้อมูลในการตอบกลับที่อยู่ต้นทางจะเป็น 10 หนึ่งต่อหนึ่งโดยมีพอร์ตต้นทางเป็น 80 และที่อยู่
IP ปลายทางจะเป็น 10 1 1 1 และหมายเลขพอร์ตปลายทางจะเป็น 1024
ในกรณีนี้รายการการเข้าถึงขาออกบนอินเทอร์เฟซนี้จะมีผลหรือการรับส่งข้อมูลจากเซิร์ฟเวอร์ไปยังพีซีเพราะการรับส่งข้อมูลจะออกจากมุมมองของเราเตอร์
ดังนั้นรายการเข้าถึงที่กำหนดค่าขาออกและอินเทอร์เฟซนี้จะแก้ไขปริมาณการใช้งานนี้และปริมาณข้อมูลนี้จะต้องผ่านเกณฑ์ที่กำหนดไว้ในรายการเข้าถึงก่อนที่จะได้รับอนุญาตโดยโทเค็นเดียวกันรายการเข้าถึงขาเข้าบนอินเทอร์เฟซนี้ ต้องผ่านเกณฑ์ที่กำหนดไว้ในรายการควบคุมการเข้าถึง
ใช่อีกตัวอย่างหนึ่ง
MacBook เครื่องนี้จะทำการเชื่อมต่อผ่านเราเตอร์
ถ้าอย่างนั้นเราจะสมมติว่า MacBook เลือกพอร์ต 50000
แหล่งที่อยู่ทั้งหมดเฟรมจาก MacBook ไปที่สวิตช์จะเป็นแบบหนึ่งต่อหนึ่งกับพอร์ตต้นทางของ 50,000
ปลายทางจะเป็น 10 1 ต่อ 1 โดยมีหมายเลขพอร์ตปลายทางเป็น 23
ดังนั้นอีกครั้งจากมุมมองของนักเขียนที่ได้รับเฟรมบนอินเทอร์เฟซนี้ด้วยการเรียงลำดับที่เชื่องหนึ่งต่อหนึ่งหมื่นห้าพันและมันส่งแพ็กเก็ตเหล่านั้นออกจากอินเทอร์เฟซนี้ ที่อยู่ของ 10 1
ถึง 1 พอร์ตต้นทางของ
23 และที่อยู่ IP ปลายทางของ 10
1 1 1 พอร์ตปลายทางของ 50,000
อีกครั้งสิ่งสำคัญคือคุณต้องเข้าใจโปรโตคอลและหมายเลขพอร์ตของคุณเพราะหากไม่เข้าใจคุณจะไม่สามารถกำหนดค่าตะโกนได้
ดูทิศทางของการรับส่งข้อมูลเสมอเพื่อกำหนดว่าควรห้ามส่วนเกินเข้าหรือออกบนอินเทอร์เฟซเฉพาะ
มีตัวอย่างของโปรโตคอล TCAP ที่รู้จักกันดีบางตัวที่มีหมายเลขพอร์ตที่เกี่ยวข้อง
ถ้า DP ใช้พอร์ต 21 สำหรับการควบคุมและ 24 data telnet ใช้ 4:23 เชลล์แบบเชลล์ใช้พอร์ต 22
ว่างเปล่า
ใช้พอร์ต 25 HDD Pease ของพอร์ต 80 pop 3 ใช้รหัส 1 1 0 SS Elissa ของพอร์ต 443
นี่คือตัวอย่างของหมายเลขพอร์ต TZP ที่รู้จักกันดีซึ่งคุณควรจำสำหรับโลกแห่งความจริง
เพียง google ของฉันที่หมายเลขพอร์ตเพื่อดูรายการของอินเทอร์เน็ตที่กำหนดหมายเลข 30 หมายเลขพอร์ต
ฉันเป็นผู้รับผิดชอบหมายเลขไตรมาสและกำหนดการจัดสรร
ตัวอย่างเช่นเพียงพิมพ์ที่หมายเลขพอร์ตและการเข้าชมครั้งแรกของคุณจะเป็นรายชื่อหมายเลขศาลและพวกเขาอธิบายได้ค่อนข้างดี
เกี่ยวกับหมายเลขสมาชิกที่รู้จักกันดีที่ลงทะเบียนหมายเลขพอร์ตและหมายเลขพอร์ตแบบไดนามิกและส่วนตัว
ตัวอย่างเช่นถ้าคุณทำการค้นหา telnet คุณจะเห็นหมายเลขพอร์ตที่ telnet ใช้
เขามีรายการที่ดีถ้าคุณไม่แน่ใจว่าหมายเลขพอร์ตใดที่ใช้โดยโปรโตคอลเฉพาะ
นี่คือตัวอย่างของโปรโตคอลที่ใช้ UDP และพวกมันอาศัยอยู่ในหมายเลขพอร์ต
ตัวอย่างเช่น DHP ใช้หมายเลขพอร์ต 67 และ 68 TFT Pease ของพอร์ต 69 และเป็นพอร์ตเปล่าใช้พอร์ต 161
อีกครั้งในรายการเดียวกันใน Ayana คุณสามารถทำการค้นหาโปรโตคอลที่เฉพาะเจาะจง
และมีตัวอย่างของ TFT DNS เป็นกรณีพิเศษ
มันเป็นเพียงหมายเลขชิ้นส่วน 53 ที่ใช้ทั้ง TCAP และ UDP
ดังนั้นทั้งเพื่อการศึกษาและในโลกแห่งความเป็นจริง
โปรดจำไว้ว่าโปรโตคอลเช่น telnet ใช้พอร์ต 23 และบอกผู้ใช้ TZP
โดยที่ตัวอย่างเช่น DFT ใช้พอร์ต 69 โดยใช้ UDP
ตอนนี้เหตุใดคุณจึงต้องใช้ ACLC จนถึงตอนนี้ในหลักสูตรที่เราเปิดใช้งานการเข้าถึงระหว่างส่วนต่าง ๆ ของเครือข่าย
ไม่มีการปิดอินเทอร์เฟซที่ให้คะแนนในการตั้งค่าโปรโตคอลการเขียนเช่น OSPF ในยุโรปของคุณจะช่วยให้สามารถเข้าถึงทั่วทั้งเครือข่าย
อย่างไรก็ตามคุณอาจไม่ต้องการให้ทุกคนสามารถเข้าถึงทุกส่วนของเครือข่ายได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคุณเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต
คุณไม่ต้องการให้ทุกคนในอินเทอร์เน็ตสามารถเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์องค์กรหรือเครือข่ายองค์กรของคุณได้
ดังนั้นรายการการเข้าถึงจึงเป็นหนึ่งในแนวป้องกันแรกในการหยุดหรือปฏิเสธการรับส่งข้อมูลจากส่วนหนึ่งของเครือข่ายไปยังอีกส่วนหนึ่งเพื่อให้สามารถใช้เพื่ออนุญาตหรือปฏิเสธการรับส่งข้อมูลที่เคลื่อนที่ผ่านเราเตอร์
ตัวอย่างเช่นเราอาจอนุญาตให้ MacBook นี้เข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้
เราอาจปฏิเสธการรับส่งข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตในสภาพแวดล้อมขององค์กรของเรา
ดังนั้นเราจะอนุญาตหรือปฏิเสธการรับส่งข้อมูลตามส่วนต่อประสานและปฏิเสธการรับส่งข้อมูลที่เคลื่อนที่ผ่านเราเตอร์
คุณสามารถใส่รหัสผ่านบนสาย BT บนเราเตอร์เพื่อบังคับระดับความปลอดภัย
อย่างไรก็ตามคุณอาจพูดได้ว่ามีเพียงซับเน็ตผู้ดูแลระบบเวย์นเท่านั้นเนื่องจากเครื่องนี้ในซับเน็ตผู้ดูแลระบบได้รับอนุญาตให้เข้าถึง Viti
ในขณะที่บรรทัดขณะที่เครื่องนี้ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าถึงบรรทัด BT y
ในกรณีนี้รายการการเข้าถึงจะไม่อนุญาตให้มีการส่งข้อมูล telnet หรือ S-sh ไปยังสาเหตุที่สายบนเราเตอร์
ดังนั้นแทนที่จะมีเพียงหนึ่งบรรทัดของการป้องกันรหัสผ่านคุณใช้การป้องกันสองบรรทัดเท่านั้นที่อนุญาตเครือข่ายย่อยบางอย่างให้กับสายลวด BT
รวมถึงการใส่รหัสผ่านบนบรรทัด BT ทำไมทุกครั้งที่มีการรักษาความปลอดภัย
คุณต้องคิดว่าความเสี่ยงนั้นขึ้นอยู่กับความเสี่ยงที่คุณจะเพิ่มความปลอดภัย
ในกรณีนี้คุณอาจเห็นว่าผู้ใช้ที่กำลังเข้าถึงอุปกรณ์เครือข่ายมีความเสี่ยงสูง
ดังนั้นคุณอนุญาตให้เครือข่ายย่อยบางอย่างเชื่อมต่อกับสาย BT y หรือเราเตอร์หรือสวิตช์เท่านั้น
ดังนั้นอีกครั้งด้วย ACLC ของเราแพ็คเก็ตทั้งหมดสามารถส่งไปยังทุกส่วนของเครือข่าย
และนั่นอาจไม่เป็นที่ต้องการ
ดังนั้นคุณอาจต้องการปฏิเสธบางส่วนของเครือข่ายจากการเข้าถึงส่วนอื่น ๆ ของเครือข่าย
แนวคิดทั้งหมดที่นี่คือคุณกำลังเริ่มใช้การล็อกการรักษาความปลอดภัยส่วนต่าง
ๆ ของเครือข่ายเพื่อให้บุคคลทุกคนไม่สามารถเข้าถึงภายในและภายนอกองค์กร
ACLC ฉันไม่เพียง แต่ใช้เพื่ออนุญาตหรือปฏิเสธการรับส่งข้อมูลเท่านั้นยังสามารถใช้สำหรับการจัดประเภทเมื่อตั้งค่า
VPN พื้นฐานหรือเครือข่ายส่วนตัวเสมือนระหว่างสองไซต์
คุณต้องบอกเราเตอร์ว่าปริมาณการใช้ข้อมูลใดที่ต้องเข้ารหัส
คุณอาจไม่ต้องการทราฟฟิกทั้งหมดที่เข้ารหัสจาก LAN
ท้องถิ่นของคุณเพราะคุณอาจต้องการทราฟฟิกจาก LAN ท้องถิ่นของคุณไปยังเซิร์ฟเวอร์อินเทอร์เน็ตที่จะถูกส่งแบบไม่เข้ารหัส แต่การรับส่งข้อมูลจาก
LAN ท้องถิ่นของคุณ คุณสร้างรายการเข้าถึงที่กำหนดว่าทราฟฟิกใดที่น่าสนใจ
กล่าวอีกนัยหนึ่งจำเป็นต้องเข้ารหัสสิ่งที่การจราจรไม่น่าสนใจ
กล่าวอีกนัยหนึ่งไม่จำเป็นต้องเข้ารหัส ACL
นอกจากนี้ยังสามารถนำมาใช้ในการกระจายที่คุณกำลังรับเส้นทางจากหนึ่งในเส้นทางโปรโตคอลและกระจายพวกเขาหรือสูบพวกเขาในการกำหนดเส้นทางโปรโตคอลอื่น
ดังนั้นคุณอาจไม่ต้องการให้ OSPF
เรียนรู้เกี่ยวกับเส้นทาง GOP ทั้งหมดของคุณและดังนั้นคุณสามารถใช้รายการควบคุมการเข้าถึงเพื่อ จำกัด หรืออนุญาตเฉพาะเส้นทางบางเส้นทางที่จะเข้าถึงรายการแจกจ่ายซ้ำนอกจากนี้ยังใช้กับการแปลสุทธิหรือที่อยู่เครือข่าย
รายการแกนจะกำหนดแพ็กเก็ตที่ต้องแปลและแพ็กเก็ตใดที่ไม่จำเป็นต้องแปล
ดังนั้นคุณจะสร้างรายการการเข้าถึงที่อนุญาตเฉพาะซับเน็ตบางอย่างที่อนุญาตให้แพ็กเก็ตเหล่านั้นแปลเป็นแพ็กเก็ตที่ถูกปฏิเสธโดยรายการเข้าถึงไม่ได้ถูกปฏิเสธการเข้าถึงหรือลดลง แพ็กเก็ตเคลื่อนที่ผ่านเราเตอร์
มีสองขั้นตอนหลัก
ดังนั้นก่อนอื่นในโหมดการกำหนดค่าส่วนกลางที่คุณสร้างรายการการเข้าถึงโดยใช้รายการการเข้าถึงทั่วไปแล้วกรอกตัวเลือกต่างๆ
ดังนั้นคำสั่ง access access จะถูกใช้เพื่อสร้าง access access จากนั้นคุณใช้รายการ
access ทั้งขาเข้าและขาออกบนอินเตอร์เฟสโดยใช้ Access Group
C'mon
ดังนั้นการเข้าถึงคำสั่ง less จะสร้างคำสั่ง exorcist access group ผูกรายการการเข้าถึง
และเมื่อคุณผูกมันคุณจะระบุขาเข้าหรือขาออก
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือการกำหนดทิศทางที่รายการเข้าถึงถูกผูกไว้
สิ่งสำคัญคือต้องทราบว่า ACL จะไม่มีผลจนกว่าจะมีการใช้งานที่อื่น
ดังนั้นหากคุณมีรายการเข้าถึงในการกำหนดค่าการทำงานของเราเตอร์และพวกเขาไม่ได้ใช้พวกเขาไม่มีผล
มีสองขั้นตอนที่คุณสร้างรายการการเข้าถึงและจากนั้นคุณใช้มันเป็นวิธีการอินสแตนซ์ขาเข้า
อีเธอร์เน็ตอย่างจริงจัง Zehra
ดังนั้น Imraan ACLC จะถูกนำมาใช้อีกครั้งบนอินเทอร์เฟซ
ICAO จะถูกประมวลผลก่อนที่ปริมาณการใช้จะถูกกำหนดเส้นทาง
กล่าวอีกนัยหนึ่งถ้า ICL ปฏิเสธทราฟฟิกและทราฟฟิกถูกละทิ้ง
Raptor จะไม่ต้องประมวลผลแพ็กเก็ตในขณะที่ดูในตารางการเขียนและกำหนดอินเตอร์เฟสขาออก
Packers จะถูกทิ้งหรือตกหล่นก่อนที่เอ็นจิ้นการเราต์จำเป็นต้องประมวลผล
หากพวกเขาได้รับอนุญาตพวกเขาจะถูกประมวลผลสำหรับการขี่บนเราเตอร์จะกำหนดอินเทอร์เฟซขาออก
หากถูกทิ้งไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมในเราเตอร์เนื่องจากเราเตอร์ไม่จำเป็นต้องทำการค้นหาตารางการเขียนเพื่อกำหนดอินเทอร์เฟซที่ส่งออกอย่างสง่างาม
หากปริมาณข้อมูลได้รับอนุญาตกระบวนการเขียนจะทำการค้นหาตารางการเขียนเพื่อกำหนดอินเทอร์เฟซขาออกโดยไม่มี Dan
ACLC
การหมุนจะดำเนินการก่อนจากนั้นแพ็กเก็ตจะถูกนำไปยังอินเตอร์เฟสขาออกจากนั้นขึ้นอยู่กับ ACL แพ็กเก็ตจะได้รับอนุญาต
กล่าวอีกนัยหนึ่งการส่งหรือปฏิเสธมันจึงมีประสิทธิภาพมากขึ้นในการผูกรายการเข้าถึงขาเข้าบนอินเทอร์เฟซเนื่องจากแพ็คเก็ตที่ถูกทิ้งหรือปฏิเสธจะไม่จำเป็นต้องประมวลผล
ในขณะที่กระบวนการเขียนบนเราเตอร์
หาก ACL ถูกนำไปใช้กับขาออกร็อดยังคงต้องประมวลผลแพ็กเก็ตทั้งหมดซึ่งอาจถูกปฏิเสธหรือดร็อปบนอินเตอร์เฟสขาออก
ดังนั้นหากเป็นไปได้ให้ผูก ACLC ขาเข้าบนอินเตอร์เฟสแทนขาออกเพื่อการประมวลผลที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น
Access access เป็นรายการลำดับของคำสั่งที่แพ็กเก็ตถูกประเมินจากคำสั่งแรกถึงคำสั่งสุดท้าย
กล่าวอีกนัยหนึ่งมีการประมวลผลจากบนลงล่าง
หากแพ็กเก็ตถูกจับคู่โดยแต่ละคำสั่งในรายการเข้าถึงที่แพ็กเก็ตจะได้รับอนุญาตหรือปฏิเสธขึ้นอยู่กับว่าจะใช้หรือยอมรับคำหลักที่ใช้ในคำสั่งเฉพาะนั้น
บรรทัดที่เหลือทั้งหมดของรายการเข้าถึงจะถูกละเว้นดังนั้นแพ็กเก็ตเฉพาะนั้น
ดังนั้นในคำอื่น
ๆ ทันทีที่มีการจับคู่บนบรรทัดบรรทัดที่เหลือทั้งหมดจะถูกละเว้นหากทราฟฟิกไม่ตรงกับบรรทัดหรือข้อความเฉพาะนั้นในบรรทัดถัดไปใน ACL
ดังนั้นรายการนี้เป็นรายการคำสั่งที่ต่อเนื่องกันและ Rodda จะตรวจสอบจากบรรทัดแรกถึงสุดท้ายจนกว่าจะได้รับการจับคู่
ทันทีที่มีการแข่งขันทุกบรรทัดที่ตามมาจะถูกละเว้น
หากไม่มีการจับคู่คำสั่งใด ๆ ใน
ACL แพ็กเก็ตจะถูกดร็อปเนื่องจากสิ่งที่เรียกว่าการปฏิเสธโดยปริยายในตอนท้ายของรายการเข้าถึง
มีการปฏิเสธโดยนัยซึ่งหมายความว่าหากคุณไม่ได้รับอนุญาตอย่างชัดเจนจากรายการการเข้าถึงคุณปฏิเสธการรับส่งข้อมูลทั้งหมดโดยไม่ได้รับอนุญาตบางแห่งในรายการการเข้าถึงที่มีการใช้คำสั่งใบอนุญาตจะลดลง
นั่นหมายความว่าคุณจะต้องมีใบอนุญาตอย่างน้อยหนึ่งใบในงบฝึก
มิฉะนั้นคุณอาจถอดสายเคเบิลออกด้วย
ขณะนี้มีรายการเข้าถึงหลักสองประเภทที่เรามุ่งเน้นในหลักสูตรนี้
ที่แรกก็คือ ACL มาตรฐานและที่สองคือ ACLC มาตรฐานที่ขยายเพิ่มตรวจสอบเฉพาะที่อยู่ IP ต้นทาง
พวกเขาจะไม่ตรวจสอบหมายเลขพอร์ตของแต่ละบุคคลหรือแต่ละโปรโตคอลที่อนุญาตหรือปฏิเสธชุดโปรโตคอลทั้งหมดตามที่อยู่ IP
ต้นทางหรือเครือข่ายต้นทาง
ไม่มีสิ่งใดในที่อยู่ IP
ต้นทางหรือเครือข่ายต้นทางที่สามารถระบุการตรวจสอบ ACLC แบบขยายได้ทั้งที่อยู่ต้นทางและปลายทางและช่วยให้คุณอนุญาตหรือปฏิเสธโปรโตคอลและแอปพลิเคชั่นที่เฉพาะเจาะจง
กล่าวอีกนัยหนึ่งคุณสามารถอนุญาตหรือปฏิเสธตาม IP TZP UDP
ICMP และโปรโตคอลอื่น ๆ อีกมากมายและคุณสามารถอนุญาตหรือปฏิเสธตามหมายเลขพอร์ตต้นทางและหมายเลขพอร์ตปลายทางรายการการเข้าถึงเพิ่มเติมนั้นมีความละเอียดและมีแนวโน้มที่จะใช้
โลกแห่งความจริง.
แต่เพื่อความสมบูรณ์เราจำเป็นต้องครอบคลุมทั้งรายการการเข้าถึงที่ขยายและขยายในหลักสูตรนี้