‫ยินดีต้อนรับกลับ.
‫ดังนั้นเราจึงเพิ่งเรียนรู้เกี่ยวกับสองคนแรก
‫แบบสามชนิด เพราะเรายังบอกด้วยว่ามีบางอย่างเช่นจำนวนเชิงซ้อนใน Python แต่เราพูดถึงจำนวนหลักที่เป็น
‫int และ float และยังมีประเภทข้อมูลอีกสองสามประเภทที่เหลืออยู่
‫แต่ก่อนที่เราจะพูดถึงสิ่งเหล่านี้ เราขาดแนวคิดที่สำคัญ
‫และนี่จะเป็นคำศัพท์สำคัญคำแรกของเราใน Python และที่จริงแล้ว ในภาษาการเขียนโปรแกรมทั้งหมด
‫เรียกว่าตัวแปร
‫ใช่.
‫นั่นคือคำ
‫ทีนี้ ถ้านี่เป็นครั้งแรกที่คุณเรียนภาษาโปรแกรม คุณอาจไม่รู้ว่าสิ่งนี้หมายความว่าอย่างไร ถ้านี่ไม่ใช่ครั้งแรกของคุณ
‫มันง่ายมาก เพราะทุกภาษามีตัวแปร
‫แต่พวกเขาคืออะไรกันแน่?
‫ตัวแปรเก็บข้อมูลที่สามารถใช้ในโปรแกรมของเราเพื่อให้เราสามารถเก็บอินพุตของผู้ใช้เช่นค่าได้
‫บางทีเมื่อคุณเข้าสู่ระบบ Facebook คุณจำเป็นต้องเก็บข้อมูลบางอย่าง เช่น รูปโปรไฟล์
‫หรือวันเกิดของคุณในตัวแปร
‫ตัวแปรเป็นวิธีที่เราเก็บข้อมูลบนคอมพิวเตอร์ของเรา
‫ลองมาดูที่นี้
‫ถ้าเราลบสิ่งนี้และสมมติว่าฉันกำลังสร้างโปรแกรมทดสอบ
‫และโปรแกรมแบบทดสอบนี้อาจวัดไอคิวของคุณ
‫สมมติว่าคุณเพิ่งทำแบบทดสอบ และพบว่า IQ ของคุณ 190 ค่อนข้างสูง
‫ทำได้ดี แต่เราต้องเก็บข้อมูลนั้นไว้ที่ไหนสักแห่ง
‫เราสามารถทำได้ด้วยตัวแปร ดังนั้นใน Python สิ่งที่เราต้องทำคือตั้งชื่อตามที่คุณต้องการ
‫ในกรณีของเรา มันจะเป็น IQ และเราจะบอกว่า IQ เท่ากับ 190
‫และไอคิวตรงนี้คือตัวแปร
‫มันเป็นสิ่งที่ฉันเพิ่งสร้างขึ้นมา
‫ฉันสามารถตั้งชื่ออะไรก็ได้ที่ฉันต้องการ
‫นั่นเป็นตัวแปรเช่นกัน
‫แนวคิดก็คือว่าเมื่อเรากำหนดให้กับตัวแปร นั่นคือ เรากำลังบอกว่า 190 จะถูกกำหนดให้กับไอคิว
‫ตอนนี้ฉันสามารถใช้มันในโปรแกรมของฉันได้ทุกเมื่อที่ต้องการ
‫ตัวอย่างเช่น ฉันสามารถพิมพ์ในภายหลังหรือตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีฝาปิด
‫มาพิมพ์ IQ กันเถอะ
‫และถ้าฉันทำอย่างนั้นแล้วคลิกวิ่ง คุณจะเห็นว่าฉันสามารถใช้ไอคิวได้
‫ดังนั้นเราจึงสามารถแกล้งทำเป็นว่าผู้ใช้ทำแบบทดสอบ โดยพบว่าไอคิวของพวกเขาคือ 190
‫เราสามารถเก็บข้อมูลนั้นไว้ในตัวแปรนี้ได้
‫และต่อมา เมื่อพวกเขามาออนไลน์หรือลองใช้โปรแกรมอีกครั้ง พวกเขาไม่ต้องทำแบบทดสอบทั้งหมด
‫เพราะเราเก็บข้อมูลนั้นไว้ในไอคิว
‫และจำสิ่งที่ฉันพูดในตอนต้น
‫โปรแกรมเป็นเพียงข้อมูลที่จัดเก็บ มีการเปลี่ยนแปลง ถูกลบ และนั่นคือโปรแกรมทั้งหมด
‫และตัวแปรเป็นแนวคิดที่สำคัญใน Python และทุกภาษา
‫ตอนนี้ ตัวแปรบางครั้งสามารถเรียกชื่อได้
‫นี่อาจเป็นชื่อ ตัวอย่างเช่น
‫และการกำหนดค่าเรียกอีกอย่างว่าการผูก
‫นั่นคือ เรากำลังผูกค่า 190 กับตัวแปรนี้ เพื่อที่ว่าเมื่อเราขอตัวแปรนี้ในภายหลังในโปรแกรมของเรา
‫คอมพิวเตอร์ของเราจะทราบวิธีค้นหาข้อมูลนี้
‫มันจะบอกว่า เฮ้ ฉันรู้ว่าไอคิวคืออะไร
‫ฉันเก็บมันไว้ที่ไหนสักแห่งในความทรงจำและมันจะไปหามัน
‫และเนื่องจากมันถูกผูกไว้กับค่า มันชี้ไปที่ค่านี้
‫190 และจำไว้ ตัวเลขนี้ในหน่วยความจำถูกเก็บเป็นเลขฐานสองแทนเลขศูนย์และตัวหนึ่ง จริงไหม?
‫แต่มันไม่สำคัญสำหรับเราเพราะไม่ว่าเครื่องของเราจะเก็บไว้อย่างไร เราก็ไม่สนใจ
‫เราแค่อยากจะสามารถดึงมันออกมาได้
‫แล้วพอเราพิมพ์ให้มันออกมาดี ก็ได้ 180
‫ตอนนี้เรากำลังจะใช้ตัวแปรทั่วทั้งหลักสูตร
‫แต่นอกเหนือจากการตั้งชื่อตัวแปรตามที่เราต้องการแล้ว ยังมีแนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุดเกี่ยวกับตัวแปรว่าคุณควรเขียนตัวแปรที่ดีอย่างไร
‫และตามจริงแล้ว กฎเหล่านี้เป็นกฎเฉพาะที่ชุมชน Python โดยรวมมี ซึ่งคุณจะต้องจำไว้
‫ลองดูตัวแปรนี้และจำไว้ว่านี่คือสัญลักษณ์สำหรับแนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุดคือสิ่งที่เราเรียกว่ากรณีงู
‫แก๊สงูหมายถึงตัวพิมพ์เล็กทั้งหมดและไม่มีช่องว่างที่ดี
‫เราใช้ตัวแปรขีดล่างต้องขึ้นต้นด้วยตัวพิมพ์เล็กหรือขีดล่าง
‫ตัวแปรสามารถเป็นอะไรก็ได้ที่มีตัวอักษร ตัวเลข และขีดล่าง
‫แต่จำไว้ว่าต้องขึ้นต้นด้วยตัวพิมพ์เล็กและขีดล่าง ซึ่งหมายความว่าเราสามารถเริ่มตัวแปรด้วยตัวเลขได้
‫พวกเขายังคำนึงถึงตัวพิมพ์เล็กและตัวพิมพ์ใหญ่
‫นั่นหมายความว่า ถ้าฉันสร้างตัวแปร แต่สมมุติว่ากรณีงูนี้ ตัวแปรนี้มีตัวพิมพ์ใหญ่ E แทนที่จะเป็น E
‫ตัวพิมพ์เล็ก พวกมันจะเป็นตัวแปรอื่น
‫และสุดท้าย คุณไม่สามารถเขียนทับคำหลักได้
‫มาดูสิ่งเหล่านี้ด้วยตัวอย่างกัน
‫อันดับแรก ตัวแปรจะต้องอยู่ในรูปของเคสงู
‫นั่นคือ ถ้าฉันต้องการเรียกผู้ใช้รายนี้ว่าไอคิว ฉันควรมีขีดล่างในทางเทคนิค แทนที่จะเป็นช่องว่าง
‫เพื่อให้แน่ใจว่าโปรแกรมเมอร์บางทีฉันกำลังทำงานในทีมสามารถอ่านตัวแปรนี้ได้
‫นั่นคือกรณีงู
‫คุณต้องเริ่มตัวแปรด้วยตัวอักษรหรือขีดล่างเพื่อที่ฉันสามารถทำได้ในทางเทคนิคแล้วคลิกเรียกใช้
‫นั่นจะทำให้ฉันมีข้อผิดพลาดเพราะฉันเปลี่ยนตัวแปรแล้ว
‫ดังนั้นตอนนี้เพื่อที่จะเข้าถึงตัวแปรนั้น คุณต้องเป็นแบบนี้
‫ตอนนี้ขีดเส้นใต้ใน Python หมายถึงตัวแปรส่วนตัว ซึ่งเราจะพูดถึงในภายหลังในหลักสูตร
‫แต่โดยปกติแล้ว คุณจะเริ่มตัวแปรด้วยตัวอักษรและหลังจากนั้น
‫ใช่ คุณสามารถเพิ่มตัวเลขได้ถ้าต้องการในนี้
‫นั่นไม่มีปัญหา
‫นี้จะยังคงทำงาน
‫นี่คือตัวแปรที่ถูกต้อง
‫สุดท้าย ตัวแปรจะคำนึงถึงขนาดตัวพิมพ์
‫ดังนั้นถ้าฉันใช้ IQ ของผู้ใช้ที่นี่ และฉันใช้อักษรตัวพิมพ์ใหญ่
‫ฉันไม่สามารถเข้าถึงสิ่งนี้
‫แบบนี้เพราะมันไม่มีอยู่จริง
‫อีกครั้งมันเป็นกรณีที่สำคัญ
‫เราต้องแน่ใจว่าเราตรงกัน
‫และสุดท้าย เราไม่ต้องการที่จะเขียนทับคำสำคัญ
‫นั่นหมายความว่าอย่างไร?
‫คำสำคัญในภาษาไพทอน
‫พวกมันมีความหมายบางอย่างใน Python อยู่แล้ว
‫พิมพ์นี้เป็นคำสำคัญ
‫คุณสามารถเห็นมันถูกเน้นเป็นสีน้ำเงิน ดังนั้นถ้าฉันสร้างตัวแปรที่บอกว่าการพิมพ์เท่ากับ 190 แล้วฉันจะพิมพ์
‫พิมพ์.
‫อืม.
‫มาดูกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‫เราได้รับข้อผิดพลาดเนื่องจากฉันไม่สามารถกำหนดให้กับตัวแปรนี้ได้จริงๆ เพราะการพิมพ์มีความหมายบางอย่างอยู่แล้ว
‫ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าคุณกำลังสงสัยอะไร
‫คำหลักเหล่านี้ใน Python คืออะไร?
‫นั่นคือการค้นหาโดย Google ง่ายๆ และเราจะเรียนรู้สิ่งเหล่านี้ตลอดหลักสูตรของเรา
‫ถ้าเราไปที่ Python คำหลักโดยสามโรงเรียน คุณจะเห็นว่าเรามีคำหลักเหล่านี้ซึ่งแต่ละคำมีความหมายบางอย่างใน
‫Python
‫อีกครั้ง.
‫เราจะผ่านสิ่งเหล่านี้และเราจะเรียนรู้พวกเขาตลอดหลักสูตรของเรา
‫และถ้าดูก็ไม่น่ากลัวขนาดนั้น
‫มีไม่มากนัก
‫เมื่อเราฝึกฝน คุณจะเริ่มคุ้นเคยกับมัน
‫แต่วิธีที่ง่ายที่สุดในการบอกว่าเป็นคีย์เวิร์ดหรือคำสำคัญในภาษา Python ก็คือ คุณเห็นว่ามันถูกเน้นด้วยสีน้ำเงิน
‫ทันทีที่คุณสร้างตัวแปรที่ไม่ซ้ำกัน ตัวแปรนั้นจะถูกเน้นด้วยสีขาว
‫และจะเป็นกรณีนี้กับสภาพแวดล้อมใดๆ ที่คุณพิมพ์โค้ดลงไป ตราบใดที่มีการตั้งค่าสำหรับ
‫Python
‫นอกเหนือไปจากคีย์เวิร์ดของ Python แล้ว ยังมีสิ่งต่างๆ เช่น int สำหรับจำนวนเต็มที่เราได้เรียนรู้
‫ที่เราจะมาทำความรู้จักกัน
‫กฎง่ายๆ ที่ดีสำหรับตัวแปรคือการทำให้เป็นคำอธิบายจริงๆ พูดจริงๆ ว่าความตั้งใจของคุณคืออะไร
‫และโปรแกรมเมอร์ที่ดีคือคนที่สามารถตั้งชื่อสิ่งต่าง ๆ ได้ดีมากด้วยตัวแปรของพวกเขา
‫ดังนั้นหากมีนักพัฒนารายใหม่เข้ามาดูโค้ดของคุณ ก็เข้าใจได้ง่าย
‫สุดท้าย ตัวแปรสามารถกำหนดใหม่ได้
‫ตัวอย่างเช่น สมมุติว่าเรามีไอคิวอยู่ที่ 190 แล้วฉันตัดสินใจว่าอาจมีตัวแปรอื่น เรียกมันว่าผู้ใช้
‫อายุ.
‫และด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันต้องการกำหนดให้ผู้ใช้ H อาจมี IQ หารด้วยสี่
‫มันจะไปทำงานเหรอ?
‫มันควรจะ.
‫ถูกต้อง.
‫ฉันกำลังบอกว่าอายุของผู้ใช้จะเท่ากับ 47 5.
‫ฉันใช้ไอคิว ซึ่งเท่ากับ 190 หารด้วยสี่แล้วกำหนดอายุผู้ใช้
‫ฉันอาจจะกำหนดสิ่งนี้ให้กับตัวแปรอื่นที่เรียกว่าผู้ใช้ H หรือเรียกว่า A และอีกครั้ง
‫ฉัน.
‫เรียกใช้สิ่งนี้และการพิมพ์ในสิ่งเดียวกัน
‫คุณจึงสามารถใช้ตัวแปรเพื่อเก็บข้อมูลนั้นและนำไปใช้เมื่อใดก็ได้ตามต้องการ
‫คุณสามารถใช้ในการดำเนินงาน
‫คุณสามารถใช้เพื่อกำหนดใหม่ได้
‫ไม่ว่าโปรแกรมของคุณต้องการอะไร
‫ต่อไปในหลักสูตร เราจะมาเรียนรู้เกี่ยวกับชั้นเรียนกัน
‫และชั้นเรียนมีแบบแผนที่แตกต่างไปจากนี้ แต่เราจะพูดถึงในภายหลัง
‫สำหรับตอนนี้ ฉันต้องการพูดถึงสอง gotchas ขนาดเล็กที่มีตัวแปรที่คุณควรระวัง
‫ตัวอย่างเช่น มีแนวคิดเกี่ยวกับค่าคงที่
‫และค่าคงที่คือสิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงในโปรแกรม
‫ตัวอย่างเช่น หากเราต้องการสร้างค่าคงที่เช่นค่า PI สมมุติว่าตอนนี้คือ 3 14.
‫เราสามารถมีได้ทั้งหมดในเมืองหลวง
‫และนั่นกำลังบอกโปรแกรมเมอร์คนอื่นๆ ว่า เฮ้ นี่คือค่าคงที่
‫ตัวเลขนี้ไม่ได้หมายถึงการเปลี่ยนแปลง
‫ฉันหมายความว่าเราสามารถเปลี่ยนแปลงได้หากต้องการ
‫ไปเลย
‫ฉันเพิ่งทำให้ PI เท่ากับศูนย์ ดังนั้นมันจึงถูกเก็บไว้เป็น 3 1 เพื่อความทรงจำ
‫แต่แล้วเราก็ลบล้างและมอบหมายใหม่
‫ค่าของศูนย์
‫คุณยังสามารถทำอย่างนั้นได้
‫แต่แบบแผนที่ดีก็คือ ถ้าคุณเห็นสิ่งนี้ นั่นหมายความว่าตัวเลขนี้หรือค่านี้ไม่ควรเปลี่ยนแปลง
‫ตัวแปรอีกประเภทหนึ่งที่คุณจะได้เห็น และนี่คือสิ่งที่เราจะเห็นในภายหลังในหลักสูตรคือ
‫ดูเหมือนว่าฉันเพิ่งขีดเส้นใต้สองครั้งที่นี่ แต่มันเป็นขีดล่างสองตัวและเราเรียกสิ่งเหล่านี้ว่า
‫dunder และอย่างที่คุณเห็นที่นี่ เรามีตัวแปร dunder บางตัวที่ Python มี
‫ตอนนี้.
‫เราจะเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้ในภายหลัง
‫แต่แนวคิดในที่นี้คือควรปล่อยให้อยู่ตามลำพัง
‫คุณไม่ควรแตะต้องพวกเขา
‫คุณไม่ควรสร้างตัวแปรที่มีขีดล่างสองตัว
‫แบบนี้เรียกว่าสูง
‫สูง.
‫และกำหนดค่าให้
‫ฉันหมายความว่าคุณยังสามารถ
‫อย่างไรก็ตาม โดยทั่วไปแล้วนี่ไม่ใช่วิธีปฏิบัติที่ดี ดังนั้นคุณจึงควรระมัดระวังในเรื่องนี้
‫แต่สิ่งหนึ่งที่ผมอยากให้คุณเลิกใช้จริงๆ คือ ตัวแปรเป็นแนวคิดและการเขียนโปรแกรมที่สำคัญมาก
‫การตั้งชื่อตัวแปรเป็นหนึ่งในทักษะที่สำคัญที่สุดที่คุณมีในฐานะโปรแกรมเมอร์
‫ฉันรู้ว่ามันฟังดูงี่เง่า แต่มีหลายครั้งที่ฉันอ่านโค้ดที่เข้าใจยากเพียงเพราะว่าโปรแกรมเมอร์ไม่สามารถอธิบายได้มากพอ
‫ดังนั้นตลอดหลักสูตร เราจะเรียนรู้วิธีตั้งชื่อสิ่งต่างๆ ให้ดี เพื่อให้โค้ดของเราอ่านเป็นภาษาอังกฤษ
‫และนั่นคือจุดรวมของการเขียนโค้ด
‫จุดประสงค์ของการเขียนโค้ดคือโปรแกรมเมอร์คนอื่นๆ สามารถอ่านและเข้าใจได้
‫สุดท้ายนี้ ฉันแค่อยากจะแสดงเคล็ดลับสั้นๆ ให้คุณดู
‫นอกจากนี้ยังมีวิธีที่คุณอาจเห็นในฐานโค้ดบางตัวที่ใช้สิ่งนี้
‫เท่ากับหนึ่ง สอง สาม
‫และนี่เป็นเพียงวิธีการที่เรากำหนดค่าให้กับตัวแปรอย่างรวดเร็วหลายครั้ง
‫ตัวอย่างเช่น ถ้าฉันพิมพ์ A แล้วพิมพ์ B แล้วพิมพ์ C แล้วเรียกใช้สิ่งนี้
‫คุณเห็นว่า?
‫ฉันได้รับหนึ่ง สอง สาม
‫เรากำหนดค่าหนึ่งเป็นค่าสองเป็น B และค่าสามเป็น C
‫วิธีจดชวเลขอย่างรวดเร็วที่คุณอาจพบ
‫ไม่เป็นไร.
‫ไปพักเถอะค่ะ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ