‫ถึงจุดนี้ เราได้เรียนรู้ SDR แล้ว
‫เป็นลำดับของตัวอักษรใช่มั้ย?
‫โดยพื้นฐานแล้วมันคือข้อความที่เราสามารถเขียนชื่อ รหัสผ่าน ย่อหน้าและประโยค และสตริงต่างๆ
‫ใต้ประทุนนั้นถูกเก็บไว้ในหน่วยความจำดังที่ฉันพูดไปเป็นลำดับของอักขระ
‫ตัวอย่างเช่น ถ้าฉันมีสตริง ฉัน ฉัน ฉัน ฉัน
‫จากนั้นสิ่งนี้จะถูกเก็บไว้ในหน่วยความจำของคอมพิวเตอร์ของเราตามลำดับและจะถูกเก็บไว้ในหน่วยความจำ
‫และหลังจากสถานที่นั้น หน่วยความจำ e จะถูกเก็บไว้
‫จากนั้นพื้นที่จะถูกเก็บไว้
‫แล้ว m แล้วก็ e ช่องว่าง แล้วก็ ne
‫ดังนั้น ถ้าคุณนึกถึงชั้นวางหนังสือ แต่ละชั้นจะถูกจัดเรียงไว้ในส่วนต่างๆ ของชั้นวางหนังสือ
‫แต่จะเรียงต่อกัน
‫และวิธีคิดของเราก็เป็นแบบนี้
‫M ถูกเก็บไว้ในตำแหน่งศูนย์ จากนั้น E จะถูกเก็บไว้ในตำแหน่งที่หนึ่ง จากนั้นพื้นที่จะถูกจัดเก็บไว้ในตำแหน่งที่สอง
‫เป็นต้น
‫และแต่ละชั้นวางก็สอดคล้องกัน
‫สู่หุบเขา.
‫เมื่อเราถามคอมพิวเตอร์ว่า เฮ้ ฉันอยากให้คุณจับสายนี้ เรารู้ว่า เฮ้
‫เราจะไปดูในชั้นวาง 0 ถึง 7
‫ทีนี้ทำไมสิ่งนี้ถึงสำคัญ?
‫เนื่องจากหนึ่งในสิ่งที่มีประโยชน์มากที่สุดที่คุณสามารถทำได้กับสตริงคือการเข้าถึงส่วนต่างๆ ของสตริงโดยใช้สิ่งที่เราเรียกว่าดัชนี
‫ตัวอย่างเช่น เมื่อคุณมีสตริงและให้เรียกตัวแปรนี้หรือสตริงชิ้นนี้ว่าเห็นแก่ตัว
‫และความเห็นแก่ตัวก็มี
‫ฉัน ฉัน.
‫ฉัน ฉัน ฉัน.
‫และฉันจะแสดงความคิดเห็นนี้
‫แค่นี้เอง
‫ตรวจสอบให้แน่ใจว่าอยู่ในแนวเดียวกัน
‫ตกลง.
‫และสิ่งที่ผมจะทำตรงนี้คือผมจะบอกว่าเห็นแก่ตัว แล้วก็วงเล็บเหลี่ยมตรงนี้ แล้วพิมพ์ศูนย์
‫ตอนนี้ถ้าฉันพิมพ์สิ่งนี้
‫และฉันคลิกเรียกใช้
‫ตรวจสอบออก
‫ฉันได้รับตัวอักษร M
‫ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น?
‫ฉันกำลังบอกคอมพิวเตอร์โดยใช้วงเล็บเหลี่ยม
‫เฮ้ คว้าตัวแปรมา
‫เห็นแก่ตัว.
‫แล้วจากตัวแปรที่เห็นแก่ตัวคว้าอะไรก็ตามที่เป็นดัชนีของศูนย์
‫และอะไรอยู่บนชั้นวางหนังสือของดัชนีศูนย์?
‫แล้วตัวอักษร M จะเป็นอย่างไรถ้าฉันทำเจ็ด?
‫คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันคลิก Run?
‫ฉันได้ E เพราะบนชั้นหนังสือของหมายเลขเจ็ด นั่นคือ E และเมื่อฉันเริ่มเห็นแก่ตัว ฉันก็จะได้ทั้งสตริง
‫มันจะบอกว่า เอาล่ะ ฉันจะหยิบจากชั้นวางหนังสือ ดัชนีศูนย์ไปจนถึงเจ็ด
‫เยี่ยมมาก
‫และแนวคิดนี้เราจะสำรวจตลอดหลักสูตร และคุณจะเห็นว่าเหตุใดจึงมีความสำคัญในเร็วๆ
‫นี้
‫แต่ด้วยความรู้นี้ เราสามารถจัดการสตริงได้มากมาย
‫และ Python มีคุณลักษณะเฉพาะที่เราจะพูดถึงในตอนนี้ ซึ่งช่วยให้เราหยิบข้อความต่างๆ
‫ได้
‫ลองมาดูที่นี่
‫กฎข้อนี้คือเมื่อเราใช้วงเล็บเหลี่ยมใน Python
‫รายการแรกที่เราใส่ระหว่างวงเล็บเหลี่ยมคือสิ่งที่เราเรียกว่าจุดเริ่มต้น
‫จุดเริ่มต้นคือ เฮ้ คุณต้องการให้ฉันดูที่ไหน
‫ในกรณีของเรา เราบอกว่าเราต้องการดูที่ศูนย์
‫เราก็เลยเข้าไป
‫เราอยากดูเซเว่น
‫เราได้แปด
‫แต่มีอย่างอื่นที่เราสามารถทำได้ถ้าเราทำ
‫คอลิน นี่.
‫เรายังมีตัวเลือกที่จะพูดว่า เฮ้ จะหยุดที่ไหน?
‫นั่นหมายความว่าอย่างไร?
‫ถ้าฉันทำอะไรบางอย่างและคุณรู้อะไรไหม?
‫มาเปลี่ยนสิ่งนี้เป็น
‫01234567.
‫เพียงเพื่อให้เข้าใจง่ายขึ้น
‫ถ้าฉันทำ สมมุติว่าศูนย์
‫คอลินด้วย
‫และฉันคลิกเรียกใช้
‫ฉันจะเริ่มต้นที่ศูนย์และที่สอง
‫ดังนั้นฉันจึงคว้าศูนย์
‫สอง หนึ่ง.
‫เพราะจำไว้ว่าฉันกำลังบอกว่าเริ่มที่นี่ แต่แล้วหยุดทันทีที่คุณไปถึงชั้นหนังสือด้วย
‫เราไม่ต้องการสิ่งนั้น
‫แล้วถ้าฉันทำ 0 ถึง 7 คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น?
‫ฉันคลิกเรียกใช้
‫และฉันก็ไปถึงหก
‫ดังนั้นเพื่อให้เราจับตัวเต็มได้ เราต้องทำ 0 ถึง 8 เพราะมีอักขระอยู่ที่นี่จริงๆ ใช่ไหม?
‫เพราะเราเริ่มจากศูนย์
‫ถ้าฉันคลิกเรียกใช้
‫ไปเลย
‫ตอนนี้มีอย่างที่สามที่เราเพิ่มได้ตรงนี้ และนี่เรียกว่าขั้นตอนที่ผ่าน
‫และก้าวข้ามบอกว่า เฮ้ เริ่มที่นี่และที่นี่ แล้วก้าวข้ามบางสิ่ง
‫ดังนั้นค่าดีฟอลต์จึงเป็นแบบหนึ่งเพราะเรากำลังไปทีละชั้นผ่านชั้นวางหนังสือของเรา
‫คุณเห็นว่าเราได้รับสตริงทั้งหมด
‫แต่ถ้าผมบวก 2 ตรงนี้ มันจะค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละสอง
‫ดังนั้นฉันจึงคว้าศูนย์ จากนั้นฉันก็ก้าวข้ามหนึ่งเพื่อคว้าสอง จากนั้นจึงก้าวข้าม หนึ่งคว้าสี่ ก้าวข้ามไปเรื่อยๆ
‫เป็นต้น
‫ให้ฉันถามคำถามสองสามข้อที่นี่
‫จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันทำเช่นนี้?
‫นี้ถูกต้องหรือไม่
‫ถ้าฉันคลิกวิ่ง เราก็จะเกิดขึ้น
‫พร้อมที่จะคาดเดา?
‫หนึ่งสองสามสี่ห้าหกเจ็ด.
‫นี่บอกว่าเดี๋ยวก่อนเริ่มต้นที่หนึ่ง
‫นั่นคือตรงนี้
‫แต่ทีหลังก็หยุด
‫ก็ไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น
‫ดังนั้นค่าเริ่มต้นจะบอกว่าไปจนสุดทาง
‫ฉันรู้ว่ามันน่าสับสน แต่เดี๋ยวก่อน
‫ฝึกฝนสิ่งนี้บ่อยเพียงพอและสิ่งนี้จะกลายเป็นธรรมชาติที่สอง
‫ตกลง.
‫ถ้าฉันทำอะไรแบบนี้โดยที่ฉันไม่รู้สึกเริ่มต้นและทำห้าที่นี่
‫เกิดอะไรขึ้น?
‫พร้อม.
‫ฉันได้ศูนย์ หนึ่ง สอง สาม สี่ จนถึงห้า
‫ดังนั้นมันจึงเริ่มต้นเป็นศูนย์เริ่มต้นและไปที่ห้า
‫ตกลง.
‫จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันทำสิ่งนี้กับอัฒภาค
‫แล้วอีกอย่างหนึ่งถ้าฉันคลิกเรียกใช้
‫เอาล่ะ ฉันได้รับพฤติกรรมเริ่มต้น
‫เพราะมันเริ่มต้นที่ศูนย์เมื่อไม่มีอะไร
‫สิ้นสุดเมื่อสตริงสิ้นสุดเมื่อไม่มีอะไร
‫แล้วเราก็ก้าวข้ามผ่านมันไปอีกครั้งหนึ่ง
‫ไม่เป็นไร.
‫แต่ถ้าเราทำอะไรแบบนี้ล่ะ?
‫เกิดอะไรขึ้นถ้าฉันทำลบหนึ่งที่นี่?
‫อืม?
‫นี่เป็นเรื่องยุ่งยาก
‫อะไรจะเกิดขึ้น?
‫ลองหา
‫ฉันได้เจ็ดใน Python
‫ดัชนีลบหมายถึง เฮ้ เริ่มที่ส่วนท้ายของสตริงเพื่อที่ว่าถ้าฉันลบสอง
‫ฉันได้หกถ้าฉันลบสาม
‫ฉันได้ห้าเพราะฉันจะถอยหลัง
‫และเคล็ดลับง่ายๆ ที่คุณสามารถทำได้คือถ้าเราทำเซมิโคลอน อัฒภาคลบหนึ่ง และนี่เป็นเรื่องปกติธรรมดา
‫จึงต้องจำไว้เพียงเท่านี้
‫แม้จะดูแปลกๆ แต่หมายถึง เริ่ม หยุด
‫ไม่มีการจำกัดที่นี่
‫แต่อยากก้าวถอยหลัง
‫แล้วคุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่นี่?
‫ถ้าฉันคลิกเรียกใช้
‫คุณเห็นไหมว่าเราได้ส่วนกลับของสตริง
‫นี่เป็นสัญกรณ์ที่มีประโยชน์มากหากคุณต้องการให้ say กลับคำสั่ง
‫และถ้าเราต้องการ สมมุติว่าข้ามไปสอง ฉันคลิก วิ่ง และคุณเห็นว่าเรากำลังข้ามไปสองตอนนี้
‫ตอนนี้.
‫หวังว่าหัวของคุณจะไม่เจ็บกับสัญกรณ์ทั้งหมดนี้
‫คุณเพียงแค่ต้องทำความคุ้นเคยกับมัน
‫เป็นสิ่งที่ค่อนข้างพิเศษใน Python แต่มีประโยชน์มาก